Η σχέση του Κωνσταντίνου Τσιαμτσιαλή με τη μελισσοκομία έχει τις ρίζες της στην οικογένειά του.
Και οι δύο παππούδες του ήταν μελισσοκόμοι. Ο ένας καταγόταν από το χωριό Λιβάδι Θεσσαλονίκης και ο άλλος από το χωριό Μαριού στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Δύο διαφορετικοί τόποι, με μεγάλη απόσταση μεταξύ τους, αλλά με κάτι κοινό: τη μέλισσα και τη μελισσοκομική τέχνη.
Κοντά τους ο Κωνσταντίνος γνώρισε από μικρός τον κόσμο της μέλισσας. Έμαθε να παρατηρεί τα μελίσσια, να τα φροντίζει και, σιγά σιγά, να καταλαβαίνει μια τέχνη που δεν μαθαίνεται μόνο από βιβλία, αλλά κυρίως δίπλα σε ανθρώπους που την ασκούν.
Στην αρχή η μελισσοκομία ήταν για εκείνον μια προσωπική ενασχόληση, κάτι που έκανε επειδή το αγαπούσε. Με τα χρόνια όμως τα μελίσσια έγιναν περισσότερα, η εμπειρία μεγάλωσε και η ενασχόληση έγινε επάγγελμα. Σήμερα, ύστερα από περίπου είκοσι χρόνια, η μελισσοκομία αποτελεί πια κομμάτι της καθημερινής ζωής του ίδιου και της οικογένειάς του.
Ο Μελιγερέτης είναι η συνέχεια αυτής της διαδρομής. Ένα όνομα και μια ταυτότητα για μια τέχνη που έφτασε στον Κωνσταντίνο από δύο παππούδες, σε δύο διαφορετικές άκρες της Ελλάδας, και σήμερα περνά στη δική του οικογένεια.